kırıntı

bir şiiri unuttum

bütün şiirler unutulur

bütün şiirleri unuttum

bütün şaraplar biter

bütün güneşler batar

bütün şaraplar güneş

ellerimde çiçeksiz parmaklarım

çiçeksiz ellerimde bir elma

ellerimin zehri bütün dünyayı sardı

olmadı ölürüz

olmadı ölürüz

hayattan alacağımız

ne kaldı hayıflanacak

ya tükettik hayallerimizi

ya da değmezmiş zaten

anlık mutluluklarsa

kesmiyor bizi artık

gözümüzde büyüttüğümüz

o koca evren

büyüsünü kaybetti

bütün o olasılıklar

bulutlar gibi geçti

bomboş bir gökyüzünün altında

uyanıyoruz her gün

rüyalarımızda da zaten

bomboş bir gökyüzü var

uyanmasak da olur

olmadı ölürüz

burada uyanıyorum düşümden

bulutlar gelip geçiyor gözümden

                                               İstanbul-Halkalı, 27.08.2020

kırıntı

kanatsız bir kelebek
yapraksız bir çiçektir

                              İstanbul, 21.08.2020

kırıntı

gökyüzü tıkanmıştı

yıldızların içinde

                              Halkalı-İstanbul, 12.07.2020

bal kavanozu

bir gece ansızın başıma geldi

bir şeyi aniden çok çok fazla istedim

tüm hayatım bir tekilliğe dönüşecek kadar

tek bir ana sıkış tepiş doluşacak kadar

tek bir an ve tek bir noktada toplanacak kadar

çok istedim

sonra bitti

elimden kayıp yerde parçalanan bir bal kavanozu gibi

paramparça oldu hayatım

bal gibi yayıldı zemine

inceldi, inceldikçe yavaşladı

yavaşladıkça inceldi

durdu 

                                           Halkalı - İstanbul, 07.07.2020

kırıntı

ölene kadar erteleyelim

kendimizden başka gerçek olmasın

deniz kıyıları biriktirelim

ve içimizi ısıtan sabahları

mutluluğu da yazabilirmiş insan

elinde avucunda olmasa da

moritanya

çöl evim oldu

kumdan yüreğimle

kum saati doldu

evime döndüm

kalbimi sıkıştıran

o yalan-gerçek duygu

taze tutkuları anımsatan

keşfedilmemiş kıtaları çağrıştıran

bir yaşlılık vahasına

benzedi

her gün 

beni kuşatan çölü unutup

o vahada yaşamak

isterdim

hep yaşamayı düşüneyim

ölümden haberim olmasın

hep umutlarla dolu olsun yarınlar

isterdim

ve ölüm

yaşamım

bir morfin denizinde boğulmakla sona ersin

isterdim

                                                  Halkalı-İstanbul, 05.06.2020

Sarı Öküz

Bu bir tema:
Şu masal bu temanın örnek masalı olabilir:
https://www.hurriyet.com.tr/gundem/iste-sari-okuz-hikayesi-18127392

Aşamaları:

1) Görece olarak güçlü olan, güçlü olduğu için tehlike görmez, bazı konularda, kendi rahatı için, söz konusu dönemde tehlikeli olmayan (aslında olan ama tehlikeli görünmeyen) tavizler verir.  
Örnek: Batı dünya kapitalizminin şirketleri birbirleri ile rekabet içindedir. Bunların bazıları maliyetlerini düşürerek, kendileri için avantaj elde etmek adına, katma değerli ve risksiz gördükleri bazı maliyet merkezlerini (üretim), kendi ülkelerinde pahalı olan hizmetleri (IT help desk), üçüncü dünya ülkelerine kaydırırlar. Zamanın ruhu böyle gerektirir.

2) Başta risksiz görünen bu tavizler, bir kültür ve alışkanlık yaratmaya ve norm olmaya başlar. İnsan psikolojisinde ve beynin yapısında mevcut olan, "tehlikeli bir şeyi birkaç defa yapıp, bir şey olmadığını görünce, devam etmekte rahatlama" hissi nedeniyle, aslında artan riske rağmen, süreç yaygınlaşır ve artan risk farkındalığı da düşer. (Örnek: Birkaç kere alkollü araba kullanınca bir kazaya karışmazsanız, önce alkollü araba kullanmama tabusu yıkılır, sonra da giderek daha fazla alkolle araba kullanmaya başlarsınız.) Görece güçlü görünen kamptaki bazı kesimler bu durumdan avantaj elde etmeye başlayınca ve kampta da, genel-bütünsel gidişatta risk algısı olmadığından (aşırı özgüven), kamptaki diğer bazı unsurlar da, avantajdan yararlanmak, dezavantaja düşmemek ve oyunda kalabilmek için, bu sürece katılırlar
Örnek: Giderek daha fazla global şirketin operasyonlarını üçüncü dünya ülkelerine kaydırmaya başlaması. Hacimsel bu artışın yanında, giderek farklı alanların da buna eşlik etmeye başlaması (Ar-Ge, Yazılım, vb).

3) Bir süre sonra öyle bir noktaya gelinir ki, artık görece üstünlük ortadan kalkmaya başlamıştır ve gücün karşı tarafa geçmesine neden olacak, geri döndürülemez eşik noktası aşılmak üzeredir. Ama artık hızlanan devinimin getirdiği momentum o kadar yükselmiştir ki, bu saatten sonra bunun farkına varmanız (farkındalığı topluma yaymanız, yaysanız bile , toplumdaki herkesin kişisel çıkarını bir yana bırakıp, başkalarının yararına olacak bir şeyi, toplum yararına olacak olsa bile kabul etmesi, vb.) artık frene bassanız bile, süreci geri çeviremezsiniz. Güç dengesi dönmüş, zirve kaybedilmiştir.
Örnek: Belki de bugünler
  

bir zamanlar

o mutlu günlerden o şarkı
hiç de hazır değilken
aniden havaya saçılır
bir kıskaç gibi yapışır beynine
o tanıdık, ezbere bildiği yolu bulur becerikli ayakları
soluksuz ilerler
o yoldan beynindeki ormanın kalbine
o tanıdık, unuttuğunu sandığın, artık tanımayacağına inandığın
anıları, umutları deşeler
cesetler gibi çıkarır kuru çatlak toprağın içinden
toprağın içi sıcacık ve nemli
ıslak ve odunsu kokusunu duyarsın köklerin ve yabani bir şeylerin

yine tam da örtüsüyle gizlenecekken zamanın
şeritler açar temizler
kalp gibi atar o yol artık
zonklar beyninde
unutturmaz kendini

"bir zamanlar sendin" der
"tanıdın mı?"
"kimsin şimdi?" der
"yoksa hiç olmadın mı?"


                                                    (Mendelssohn, Italian, III)
                                                    (İstanbul, 18.02.2020)

çürüyen elma

dinle
büyük yalnızlık konuşacak
titretir yüreğini
ayağa kalk

tutun
bir beyin bulantısıyla fışkıracak
anıların, umutların
boşluğa
tutun

dolaşır
birbirine içiçe
kördüğümden yumak olur
içinden geçer
boydan boya
kaplar seni
sen olur

bakma
sakın bakma içine
kuruyup
yok olursun

                                       İstanbul - 13.12.2019
                                                (Villach - FlowServe)

become

kulakları yoktur
anıları vardır
boşluğa dökülen yolları
çıkmaz hayalleri vardır
kulakları yoktur

derin bir kuyunun dibinde oturur
ışık ulaşmaz
sesler ulaşmaz
zaman bükülür
sessizliğine dokunur
ölüm

ölüm
ilk kez
korku değil
rahatlama
olarak 
gelir

                                        İstanbul, 09.11.2019

deja

bilirim böyle bir acı
ta yıllar öncesinden
altını üstüne getirdiğimde istanbul'un
istiklal caddesi ortası çaresizliği
kırık dökük bir büfenin
derme çatma üst katı
şimdi bulamam
duvarlarına bağırıp çağırdığım
şimdi yapamam

gözyaşlarında yüzerek döndüm
dükkanlara çarpa çarpa
sağlı sollu
adımlarım bulaştı taşlara

her şey güzeldi
ümitliydi
kimse ölmezdi
yaşlandığını bilmezdi
vahşiydim
önümde sonuna dek koşacağım
koca bir dünya vardı
nasıl bitti

yaralandım
yenildim
evcilleştim
gördüm, bitiyormuş
içimdeki ateş soğudu
ben soğudum

                                              İstanbul, 09.11.2019