kırıntı

kendisine siyah diyen balık

kırıntı

yalnızlığımın ortasında bir leke

ne zamandan kalma belli değil

kırıntı

ben tanrı olmadan önce

keskin bir bıçaktım

zamansız kelebekler

içimin kelebekleri bekliyor

gelmeni

içeri adım attığında

kaçıp gidecekler

ne çok zaman vardı

hayret

ne çok cesaret ve umut

ve yapacak bir çok şey

nasıl bir hız tüketti onları

farkettirmeden

kelebekler

zaman, umut ve cesaret gibi

bekliyorlar

bir yandan da

ölüyorlar durmadan

var olan ve geçen zaman

farklı şeylermiş gibi

birbirlerine karışıyorlar

                                      13.06.2026

                                       İstanbul

3N hiç K

sistemler kurup bozuyorum

dünyalar kurup yıkıyorum

hiçbir suçum yok bunda

böyle hayatta kalıyorum

emeğimi boş şeylere harcayıp

enerjimi gömüp dibine toprağın

aslında tembellik mi yapıyorum

yaratıcılık mı belli değil

kumar mı oynuyorum

entropiye savaş mı açıyorum belli değil

böyle hayatta kalıyorum

öleceğimden başka

ne olacağım belli değil

keşke düşünebilsem derin derin

yazıp çizebilsem biraz daha

vaktim olsa - ömrüm olsa

bir şeylerin belki tutabilirdim ucundan

kaosun içinde bir boşluk bulabilirdim belki

ama beynimi yıkadılar

her gün yıkamaya devam ediyorlar

beni güçsüz ve aptal gösteriyorlar kendime

beni yalancı oyuncakların peşinden koşturtuyorlar

ben!

neyi?

neden?

şimdi!

nasıl?

yapayım...

kırıntı

 bütün bulutlar yarım

atalet

zaman üzerimde yürüyor ve

gün bitiyor

ve fark ediyorum

gün dağınık kalmış

ama hiçbir şey kaybolmuyor

neyin sonu geliyorsa

ben o oluyorum

ve zaman üzerime yürüyor

ben sadece

duruyorum öylece

hiçbir şey yapmayarak direniyorum

kolay değil

koyu bir bulut gibi sarmalıyor beni sonunda 

o bulut geldiğinde

kendimle başbaşayım

bir çıkışım kalmıyor kendimden

gidecek bir yer

kaçacak bir yön

dinlenecek bir liman

kalmıyor

kolay değil

hiçbir şey yapmayarak direniyorum

duruyorum öylece

ben

bazen bir yol oluyor

hatırlıyorum

ne zamandan kalma - neredeydi - nereden çıktı

ne kadar çok unuttuysam o kadar tanıdık

ve hatırlandığında o kadar şaşırtıcı

bazen bir yol oluyor

nereye çıktığını hatırlamıyorum

bir yere çıkmadığını da

yürümüyorum o yolu

bir yere çıkabileceğini düşünüyorum sadece

hatırlamamak iyi geliyor

birileri koşuşturuyor sağımdan

sadece ben

duruyorum öylece

hiçbir şey yapmayarak direniyorum

                                                Amasya, 26.02.2026

sığın

son sığınak da çöktüğünde üstüme

tırnaklarımın arasına sıkışmış

son kum taneciği ile birlikte

yine gelip sana sığındım

şiir

kırıntı

olsun
ben de diğer kanadımla düşerim

kırıntı

kemiklerimi eriten bir deniz

kaz görünen

sakın değişikliğin coşkusunu
mutlulukla karıştırma
bir şeylerin eksikliği ile karıştırma

olmayan bir şeylerle karıştırma

insan hem gerçekte hem hayallerinde

elinde olmayanların 

geçici yeniliklerin ve maceraların

coşkusunu abartır

bu abartı öyle bir içselleşir ki

alışkanlık olur, huy olur

hep tekrarlanır

ve elindekilerin değerini bastırır

unutturur

hor gördürür

                                İstanbul, 05.11.2025

corpus domini

ah küçüklüğümün sahtekar tanrıları

gölgelerde dinlenen asılsız korkuları

nasıl olduğunu anlamadığım

her köşe başından fırlayıp gelen

sıkıntıları ve sıkılganlıkları

azılı belalara çattım sandığım

o önemsiz kaygıları

sürekli unutup dururdum yine de

varlıklarını 

ve ağlamalarım da hep

nedenlerini unuttuğumdan

tükenip sonlanırdı

farkında bile olmazdım

her şeyin gelip geçiciliği

aynı ama çok daha hızlı

sonsuzlukları aynı ama çok daha yavaş

ve birbirine benzemezdi hiçbir şey

tekrar ettiğinde bile

ve hep yorgun argın uykuya dalardım

meğer dümdüz yolları tırmanmışım