kırıntı

bana bakan baykuşlardan mı?
solan çiçeklerden mi?
gemi direğine bağlı bir odisseus'dan mı?
içinde bir mezar gibi gömülüp kaldığı kitaplardan mı?
ürküp kaçması?
kaçıp gitmesi?
tesla?

(Bursa - 09.06.2012)

o vardı

bir gün garip bir korku duydum.
üzerime atlayan kediler gibi bir korku…
sonra uyandım.
o vardı.
gittiğini duyamadım.

o gittiğinde, kediler gibi uyandım.
ellerimi avuçlar gibi yaptım.
dudaklarımı duvarlar gibi yaptım.
sonra utandım, garip bir korku duydum.
o vardı.

o vardı.
nasıl ki gökte ay,
nasıl ki suda balıklar,
nasıl ki ellerimde, yüzümde yaralar, tırnak izleri,
nasıl ki umut, işte o da…

oda; sarımsı ve bomboş; bir şey yapmıyor sesleri yankılamaktan başka.
o vardı.
kelimeler yetmiyor anlatmaya.
sigara dumanı gibi doldurmuştu her yeri.
bağırıyordu; yankılıyordu oda.

yankılıyordu, orada, burada, dudaklarımda.
onu düşünüyordum, öyleyse…
o vardı.
düş ve gerçek arasında asılı
sayıklıyordum geceyi, gündüzü ve bildiğim her şeyi.

sayıklıyordum ve kediler görüyordum durmadan.
garip bir korku duyuyordum sanki.
uyandım.
güzel gece sabahladı benimle… - o yoktu-
sonra gitti, gittiler, gece, o, umut ve başka ne varsa.

sonra bir gün garip bir korku duydum.
öylesine…

Ankara - 10.11.1999 

benim hikayem

sığlığımı paylaşabilecek kadar derin…

bulamadım.

sanki ben kanatlı atlar aradım,

sanki ben çift başlı kuşlar aradım,

sanki ben geçilmemiş yollar aradım,

sanki ben…

gelmedi ki.

sanki ben…

… aramadım.

selam Pegasus, selam!

selam uçamayan bütün atlara!

hatırlatın da bir dahaki sefere size

bir tanrı nasıl düşer gökyüzünden

durup dururken

onu anlatayım;

nasıl

gök

yüzünden.

                                                           Ankara - 09.11.1999

yaşamak

yaşamak mı…

ben yaşadım ey dostum!

çırılçıplaktı ayaklarım doğduğumda,

anlamsız bakan gözlerim vardı.

ve ölürken yine çıplak ayaklarım,

yine anlamsız bakıyor gözlerim.

anlamsız.

yaşamak mı dedin…

ben yaşadım ey dostum.

bulutlar nasıl yaşadılarsa

öyle yaşadım.

                                                           Ankara - 08.11.1999

dönüş

-B’ye-

yine sensin,

asırlık bir kapıdan ilk kez girer gibi

yedi engin denizde kaybolup da

dönüp dolaşıp geri geldiğim;

hasretten kızışmış kalbimi

serin alnında soğuttuğum…

sensin,

dalgaların izini süre süre

en sonunda kıyılarına vurduğum,

eskimeyen ellerinde eskiyip durduğum…

yıldızlardan damıttığım ışıklardır,

güz gökleridir, sarmaşıklardır

benim bilip bileceğim;

bir gün gelecek “uçmak

kanat çırpmak değildir,

ayakların yere değmemesidir”

diyeceğim,

güneşin gölgeleri uyuttuğu bir saatte…

                                                           Ankara - 06.10.1999

seviş

senin için de gezdim

senin içinde.

                                                          

                                                           Ankara - 29.09.1999

böyle zamanlarda

böyle zamanlarda

ne çok dudak

öpücüğe dönüşemeyen…

ne çok damla

kendi hallerinde sürüklenen

yağmur olamayan,

kuruyup giden…

ne çok ağaç

yalnız, kararsız

bir ormanın hasretiyle kavrulan…

ne çok dalga

denizsiz bir kıyıya vuran…

hiç ateş olmamış ne çok kül var

rüzgarda savrulan

böyle zamanlarda…

ve böyle zamanlarda

benim, bir avuç kuru yaprağa dönüşen

ellerim var sadece

gittikçe kendilerine benzediğim…

bir anlamsızlık var

orada öylece duran,

dokunulamayan,

anlatılamayan,

anlatılabilse anlamsız olmayacak olan…

ve bu anlamsızlığın ortasında

bir işe yaramayan

ne kadar çok kelime var bildiğim

böyle zamanlarda…

havada kelebekler gibi

birbirlerine dokunmadan uçuşan,

bir araya gelmeyen,

anlamlanmayan;

ne çok kelime, benim gibi,

anlamsız, boş, benliğini yitirmiş

dolanan…

ikisi bir araya gelip de bir anlam kuramayan,

“seni seviyorum”

bile diyemeyen…

işte böyle zamanlarda

onlar var,

“sen” varsın,

ve “sevmek” var.

yalnız değilim yine de…

                                                           Ankara - 07.09.1999

odur

odur,

bir vapur çığlığından

damıttığım gölgedir.

durur öyle

düştüğü yerde.

kalır.

demirden gülücükler

yollar zamana.

“kal” desem, “git” desem

aldırmaz.

odur hep,

gelmese de gidişini görmesem

desem

beni dinleyen,

gelmeyişine de katlanamadığımı

bilmeyen.

İstanbul – 04.08.1999, Ankara – 07.09.1999

tahtere

karıncalar yürürdü ayaklarımda.

ben dururdum

-seyrederdim onları.

Milas - 27.8.1999

aybozumu

ellerim paralandı;

oysa günah değildir

yakamozu taşlamak

böyle süt bozuğu bir gecede.

günah,

ellerimde.

                                                           Didim – 22.08.1999

bir garip kuşatma

I.

aşk karanlıkta körebe oynayan bir kördür.

II.

cupido kuşatmasını hatırlıyorum da,

diktiği zaman yamaçlarına toplarını

şehrin üzerinde bulunduğu tepenin,

hayran hayran seyretmişlerdi onlar

kendilerini doğramaya gelen ordunun ihtişamını.

III.

oysa bir hayalkırıklığı bekliyordu orduyu.

bu muydu kendisinden övgüyle söz edilen şehir?

etraftaki verimli ovaya, bağlara, nehirlere hakim dedikleri,

aylardır ulaşmak için yürüdükleri şehir

bu döküntü şehir miydi?

IV.

yıkık surlarının, berkitilmemiş kulelerinin

içeride korumaya değecek bir şey bulamadığı,

savunanların teslim olmaya dünden razı

gıptayla kendilerini seyrettikleri

şehir; cupido; bu muydu?

V.

ordu döndü geri

şehrin anahtarını almaları için yalvaran halka aldırmadan

şehre sadece yüz metre uzaklıktan.

ne oldu cupido?

VI.

aşk körebe oynamasaydı

ağlardı.

gözleri açılırdı.

görürdü karanlığı.

                                                           İstanbul – 06.08.1999

ikinci öpüş

ben birincisini düşünüyorum.

ağır bir şilebin

rıhtımına yanaşışı gibi

sessiz…

ve huzurlu…

birincisini…

                                                           İstanbul - 04.08.1999

                                                                               (İstiklal Cad. / Beyoğlu)